Ben hala bir çocuğum. Hem de en alasından, tescilli bir çocuk. Çevremdeki insanlara bakıyorum milletin giydiği şeyler zaten almış başını gidiyor, yaptıkları hareketler, davranışlarındaki iki saniye sonrasını düşünmez, anlık değişimler, o bar senin bu bar benim gezip kusana kadar içmeleri falan filan... Kendime bakıyorum bir de, hala Jack'li tişörtlerimi seviyorum, hala çocuk gibi davranıyorum, kimsenin kalbini kırmamaya çalışıyorum ve anlık isteklerie karşı koymayı biliyorum, hala ağzıma ne içki ne sigara sürdüm duruyorum ve mutluyum bu halimle, içsem içsem en fazla bir kere denemelik bira içerim evimde diyorum hala, hala anne baba gözetimindeyim, hala eve 9'dan geç gitmedim, ve 9'da gittiğimde bile azar yedim. Hala çocukluğumu seviyorum, olduğum şeyden uzaklaşmak ve ortama ayak uydurmak istemiyorum.
Peki bunları nasıl mı farkettim? Bir arkadaşa sürpriz doğum günü için mekan ararken. Bir karaoke bar bulduk, ben diyorum kendi kendime "Ne lan burası? Ne korkunç yer, burada kimin eli kimin cebinde belli değildir." diyorum. Ve ben birazcık korktum işte, o arkadaşımı çok seviyorum ama eğer gidersem orada yalnız kalacağımdan korkuyorum düşünce ve yetiştirilme tarzım farklı olduğu için. Of ne yapsam?
Not: Din, ben artık laf demiyorum, aşmışız biz, diniz daha ötesi var mı?
+Aysu
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder