Şu satırları yazarken, deli gibi uykum var.

Ölüm gerçeği. Ölüm gerçeğiyle bir kez daha burun buruna geldim. Nefes alıyordu-Yaşıyordu. Çok tanımasamda, son zamanlarda birçok kez görmüştüm onu. Bu sabah birdenbire oldu herşey, birden saniyeler içinde ölüverdi. Ailesi perişan tabii. E peki herşey bu kadar basitse, neden basitçe yaşamıyoruz diye düşünmeden edemiyorum. Herşey çok boş geldi birden. Dedem öldüğünde depresif bir hal almıştım. Hep kabuslar görmüştüm. Beni korkutmuştu. Ya annemi, ya babamı da kaybedersem? Hep ağlamıştım gizlice. E tabi küçüktüm, ama bana bu kadar yakın birinin kaybı beni üzmüştü. Ailede tek güvendiğim ve vakit geçirmekten zevk aldığım büyük oydu annem ve babamdan başka. Babam. Şuan kafama estiğinde gitsem de sadece telefonlaşsam da bu ara, bir zamanlar günde on bin defa aradığım bir insandı. Ya o da ölürse diye ağlardım. Kıymetini anlamak gerek, yanımızdaki herkesin.

Kimseyi kırmamak için kıçımı yırtan bi insanım ben.
Buna herşeyin üzerine yemin edebilirim.
Ama bazen öyle bir an geliyorki..

Dün mesela.
Abi gülsemmi ağlasammı yani.
Aasdjkas.
Kavga müthişti.
E tabi götü kalkmış taraf gelip özürler falan yaptı sonra.
Adam olun lan.
Hepiniz.

~Cansın.